17. Co myśleć?

 Kalipso

   Tata był naprawdę kochany. Zawsze, kiedy byłam chora poświęcał mi cały swój czas. Mogłabym tak spędzić cały  kolejny tydzień... Tak rzadko poświęcał mi tyle uwagi... Ale nie mogłam wystawić przyjaciół. Już i tak czułam się trochę winna, że nie było mnie na poprzednim spotkaniu. 

   Oszukałam tatę z ciężkim sercem. Kiedy podał mi termometr, zacisnęłam palce na końcówce i puściłam dokładnie wtedy, gdy wskazał 36.6. Sztuczka stara jak świat. Mogłam wyjść z domu. Gdy stałam już w drzwiach, tata zawiązał mi wokół szyi nową chustkę i pocałował w policzek.

 - Uważaj na siebie. - powiedział. 

   Po chwili dodał: 

 - Wiem, że nie będziesz...

   Zamknął drzwi, a mi zrobiło się go żal. Może i nie był idealnym ojcem ale i ja nie byłam idealną córką... Wszystko nam się popsuło. Nie wiedziałam jak to naprawić.

   W nie najlepszym humorze doszłam do parku.

 - Hej! - przywitała się siedząca tam pewnie już od jakiegoś czasu Antiochis.

 - Hejka. - odpowiedziałam odganiając smutne myśli na bok. - Jak tam było wczoraj? Dużo przegapiłam?

 - Zadanie nie było aż tak szalone... Zresztą, wypadło na Roda. Pewnie sam wolałby ci to opowiedzieć. - skłamała.

 - O! Nie chwalił się... Zaraz go o wszystko wypytam.

   Jak na zawołanie spomiędzy drzew wyszedł mój chłopak, Benvolio i Romeo.

 - Jesteś już! - zawołał zaskoczony Benvolio.

 - Jak się czujesz? - zapytał mnie troskliwie Rod.

 - Już dobrze. Nigdy długo nie choruję. -skłamałam gładko, choć od gorączki kręciło mi się w głowie. - Słyszałam, że wczoraj miałeś ciekawy dzień!

  - To prawda. - odpowiedział nieco chłodniej. - Myślę, że musimy porozmawiać po południu.

   Trochę zdziwiła mnie jego reakcja. Aż tak go upokorzyli? Miałam nadzieję, że nie zamierza wycofać się z gry.

 - No chodź, Hauru! Jesteśmy ostatni! - usłyszałam głos Seserakh zanim jeszcze ją zobaczyłam.

 - Cześć wam! - zawołałam ucieszona na widok rodzeństwa.

 - Kalipso... cześć... - jęknął blondyn.

   Spojrzałam na niego podejrzliwie. Zachowywał się jakoś dziwnie. Zbyt cicho.

 - No dobra! Zaczynajmy! - powiedziałam wyjmując butelkę i podając ją Rodowi.

   Zakręcił nią od niechcenia. Nie mogłam uwierzyć we własne szczęście, gdy wskazała na mnie. Rod uśmiechnął się do mnie. Spojrzałam po przyjaciołach. Ich miny wyrażały głęboką konsternację.

 - Czy to nie jest wbrew zasadom? - spytał Romeo. - Przecież zadanie, które teraz dostanie Kalipso, nie może być trudne...

 - Kto wie, kto wie... - szepnął mój chłopak z przebiegłym uśmiechem.

 - Z drugiej strony im więcej się o kimś wie, tym bardziej można mu zaszkodzić. - dodała Seserakh. Coś w jej głosie mówiło mi, że ma w tych sprawach duże doświadczenie...

 - No to słucham. - zwróciłam się do Roda.

 - Daj mi chwilkę....

   Przyłożył rękę do ust w geście przypominającym rzeźbę "Myśliciela" Rodlina.

 - Myślę, że nie uda mi się cię zamęczyć. No chyba, że psychicznie. Na przykład poprzed unieruchomienie cię na długi czas w bardzo nudnym, odludnym miejscu. Tak, to jest to! Spędzisz cały dzień w tamtej leśniczówce przy trasie, którą zawsze jeździmy rowerami na południe. Nie będziesz mogła mieć ze sobą żadnych książek, empetrójek, telefonu, dosłownie nic. Co ty na to?

 - No nieeee! Nie mogłeś wymyślić czegoś ciekawszego?! Wszyscy dostają jakieś ekstremalne zadania! Też chcę!

 - Nie spodziewałem się, że tak szybko osiągnę efekt...

 - Rooood! Zmień to!

 - Właśnie nie zmienię.

 - Zmień!

 - Ani myślę.

 - Cóż, Kalipso. Chyba padłaś ofiarą własnych reguł. Nie można zmieniać wyzwań i mają trwać cały dzień. - zaśmiał się Romeo znad klawiatury telefonu.

 - Tylko kto teraz podejmie się pilnowania jej przez cały dzień? - zapytała Anti.

 - A jest tam zasięg? - spytał brat Benvolia.

 - Z tego co wiem, nie ma. - powiedział powoli jego brat.

 - A to na mnie nie liczcie. - i wrócił do sms-owania.

 - I taki to pożytek z rodzeństwa. - westchnął Benvolio.

 - Co do rodzeństwa, to rodzice dziś wychodzą po południu i ktoś musi się zająć Amadeą i Gracją. - wykręciła się Seserakh.

 - Nooo myślę, że ja prędzej się tym zamknięciem zmęczę niż Kalipso. Nie nadaję się na ochroniarza. - stwierdził drugi z braci.

 - A ja nie chcę się kłócić, więc po prostu pójdę do domu i zamknę się w sobie. - dodał Hauru starając się, aby zabrzmiało to jak dowcip. - Proszę bardzo, Rod. Wygrałeś los na loterii.

   Rod popatrzył na niego, jakby chciał go udusić.

   Sytuacja nagle zrobiła się napięta, choć nie miałam pojęcia dlaczego. Czy coś między nimi zaszło? Nie podobało mi się, że Romeo i Benvolio wymienili między sobą porozumiewawcze spojrzenia, a Anti głośno wciągnęła powietrze zamierając. Chłopcy mierzyli się wzrokiem, a ja zaczynałam pojmować, że w naszej grupie dochodzi do rozłamu. Nie mogłam tylko pojąć, co jest jego przyczyną i czułam, że nikt mi tego nie powie.

 - Dobra, braciszku. Starczy tej depresji. - odezwała się Seserakh. - Przecież już ci mówiłam, że ten aparat był do niczego. Nawet dobrze się stało, że Rod go zniszczył.

   Ledwie zauważalnie Anti odetchnęła z ulgą.

 - To my się zbieramy. - dokończyła siostra blondyna. - Do jutra!

   Chwyciła Hauru za rękę i bezceremonialnie wyciągnęła go z parku. Wyglądało to bardzo podejrzanie.

 - Nie ufam wam, ale niech i będzie. - odezwał się Benvolio. - Bawcie się dobrze!

 - Ze szczególnym uwzględnieniem słowa "bawcie" - dodał złośliwie Romeo.

   Wstał, a za nim jego brat i zniknęli za drzewami. Rozejrzałam się dookoła i zdałam sobie sprawę, że zostaliśmy z Rodem sami.

 - Kiedy Anti poszła? - spytałam zdezorientowana.

 - Poszła? Nie zauważyłem tego... - zmarszczył brwi.

 - Hm... no to... idziemy?

 - Chodźmy!

   Przeszliśmy przez ogrodzenie i ruszyliśmy drogą w kierunku przeciwnym niż do miasta. Asfalt ciągnął się tutaj jeszcze tylko kawałek. Potem jego miejsce zajmował żwir. W pewnym momencie skręciliśmy w dobrze nam znaną polną drogę wysypaną piaskiem, która prowadziła prosto do lasu. Mimo chłodu dzisiejszego dnia i mojej gorączki, spacer był bardzo przyjemny. Pozwoliłam swoim myślom pobiec własną drogą wśród kwiatów, liści i traw. Krótką chwilę czułam się jak we śnie, jednak przez ten idealny obraz powoli przebijała się rzeczywistość. 
   Spojrzałam na Roda. Nadal wyglądał na lekko poirytowanego. Zapewne przez tę dziwną uwagę Hauru... Ale właściwie dlaczego utworzyło się między nimi takie napięcie? Okej. może i nie zawsze się świetnie dogadywali... właściwie to różnili się od siebie wszystkim... ale zwykle udawało im się dojść do porozumienia. No przecież kumplowali się już tyle lat! Nie... chyba to wszystko wyolbrzymiłam. Mój chłopak pewnie znów ma jeden z tych dni, kiedy wszystko go denerwuje. Tylko jak wyjaśnić zachowanie Hauru? Może ma jakieś kłopoty i dlatego tak dzisiaj przycichł? Tak... Pewnie o to chodzi... Niewłaściwy czas i niewłaściwe miejsce.

 - O czym myślisz? - usłyszałam nagle ciche pytanie Roda.

 - Szczerze? - odpowiedziałam pytaniem. Wszystko w jego rękach. Nie wiedziałam, czy chcę drążyć temat, ale skoro mam okazję...

 - Chyba nigdy inaczej nie odpowiadasz, prawda? - uśmiechnął się.

 - Masz rację. - westchnęłam - Myślałam o tobie i Hauru... Może to głupie pytanie ale... Czy coś się stało, kiedy mnie nie było?

   Od razu jego uśmiech zniknął, a brwi zmarszczyły się.

 - Nic wielkiego. Mała sprzeczka.

 - Mogę wiedzieć o co?

 - O wczorajsze zadanie dla mnie - to błahostka, już nieaktualna.

 - A właśnie! Nie opowiedziałeś mi jeszcze co to było!

 - Kazali mi tańczyć na środku dzielnicy. - odparł, siląc się na uśmiech.

 - I ja to przegapiłam... - zaśmiałam się i do niego przytuliłam. - Kiedy ostatnio ze mną tańczyłeś?

 - Oj... To musiało być bardzo dawno. Szkoda.

 - Jeszcze to nadrobimy.

 - Chciałabyś teraz?

 - Tak.

   Chwycił mnie za rękę, drugą położył na talii. Znów się roześmiałam. Uwielbiałam te jego spontanicznie-romantyczne zrywy, gdy byliśmy sami. Tańczyliśmy na leśnej drodze za muzykę mając jedynie szum drzew. Deptaliśmy sobie nogi i śmialiśmy się z chwilowych braków równowagi. Powoli się zatrzymaliśmy. Zbliżyłam się do niego i zaczęłam całować. Poczułam, jak mocniej mnie obejmuje. 

   Nagle coś mi wpadło do głowy. 

 - Jeśli pokłóciliście się o głupotę, to czemu wciąż się wściekasz?!

 - Kalipso... Psujesz taki moment... - zrobił obrażoną minę.

 - No przepraszam... Ale powiedz, czemu?!

 - Wiesz, jak to jest... Zaczyna się od drobnostki, a wychodzi wielka afera... To tylko sprawia wrażenie, że jest takie ważne.

 - Mmm... No niby tak, ale... trochę się martwię. Nigdy nie widziałam Hauru w takim stanie...

 - Niepotrzebnie, minie mu.

 - Mam nadzieję... A czy u ciebie już wszystko gra?

 - Tak... Dlaczego miałoby nie grać?

 - W parku nie wyglądałeś tak, jakby wszystko było w porządku. A kiedy tu szliśmy, wciąż zaciskałeś pięści... Nie jestem ślepa.

   Przewrócił oczami i patrząc gdzieś za mnie, odparł:

 - Mi też minie. Przecież kłótnie się zdarzają...

 - Nie rozumiem tylko, jak kłótnia o taniec mogła aż tak na was wpłynąć.

   Na ten zarzut nic nie odpowiedział.

 - A więc poszło o coś więcej, tak? Rod, proszę, powiedz mi, co się dzieje.

   Jego milczenie zaczęło mnie irytować, ale on nie miał najwidoczniej zamiaru się teraz odezwać.

 - Rod! - krzyknęłam. - Jeśli mi nie powiesz w tym momencie, wejdę na któreś drzewo i specjalnie z niego spadnę!

 - Kalipso... - oprzytomniał trochę. - Przepraszam. Zaraz wszystko wytłumaczę. Tylko ja tego sam jeszcze nie przemyślałem. Pozwól, że najpierw to jakoś ogarnę.

 - No dobrze... To może chodźmy usiąść w tej leśniczówce i tam mi wszystko opowiesz.

 - Okej...

   Chwyciliśmy się za ręce i weszliśmy w las. Przez korony drzew przeświecały promyki słońca. Gdzieś w górze śpiewały ptaki. Dróżka była kręta i z czasem zaczęła się zwężać. Kiedy była już tak cienka, że musieliśmy się puścić, wiedziałam, że jesteśmy prawie na miejscu. Chwilę potem naszym oczom ukazał się niewielki, drewniany domek o spadzistym dachu porośniętym mchem. W jednym oknie brakowało szyby, a drzwi były lekko uchylone. Chyba od dawna nikt nie odwiedzał tego miejsca.

   Weszłam do środka. Wnętrze nie wyglądało aż tak źle... Na podłodze zaległ kurz i wpadło parę liści, ale znajdowało się tu jakieś biurko, krzesło i parę koców rzuconych pod ścianę, a całe pomieszczenie było oświetlone przez słońce wpadające przez okno.

 - Chodź! - zawołałam do Roda, stojącego na zewnątrz, siadając na blacie biurka. - Całkiem tu przytulnie!

 - Cieszę się, że ci się podoba. Jak by nie było, spędzimy tu trochę czasu. - odparł bez entuzjazmu.

 - Hej, skąd ten ton? Wyprostujemy parę spraw i jeszcze będzie fajnie! Ta chatka przypomina trochę domek z tego francuskiego opowiadania o duszku zakochanym w dziewczynie...

 - Nie kojarzę go zupełnie.

 - A mówiłeś, że przeczytałeś tę książkę, którą ci pożyczyłam na ferie zimowe!

 - A to tamta! Prawda, jakoś wyleciało mi z głowy.

 - Aha, akurat!

 - Naprawdę! Nie wierzysz mi, a ja po prostu... dużo spraw mam na głowie i tak wychodzi...

 - Więc opowiedz mi o tych sprawach.

 - Właściwie to chodzi przede wszystkim o tę kłótnię... Ale najpierw chcę to przemyśleć sam.

 - Czy nie miałeś dosyć czasu, gdy tutaj szliśmy? Powiedz to, co myślisz w tej chwili.

   Westchnął ciężko. Nie lubił mówić o swoich emocjach. Trochę go już pomęczyłam i myślałam, że jakoś się rozrusza, ale chyba to nie działało w ten sposób.

 - Tak jak już mówiłem, od jakiejś głupoty przeszliśmy do kłótni o całokształt, wypominania sobie różnych... Zresztą, może powinniśmy byli dać sobie po mordzie i wszystko wróciłoby do normy.

 - Wypominania?

 - Ogólnych kwestii.

 - Takich jak...?

 - Oj... Od czego by tu zacząć...

 - Aż tyle tego było?!

 - Nie no, po prostu to wymagałoby jakiegoś rozwinięcia... Ale chyba już przez Hauru.

 - Więc mam się z nim spotkać i to przedyskutować?

 - Nie musisz...

 - Więc opowiedz mi dokładniej. Wiesz, że nie znoszę niedomówień.

   Jeszcze raz westchnął, po czym wypalił:

 - Twierdzi, że nic i nikogo nie szanuję, że jestem złośliwy i nieszczery, że izoluję się od reszty, a tak w ogóle to... a, nieważne...

 - On coś takiego powiedział?! - Oburzyłam się. 

   Jak mógł! W ogóle się tego po nim nie spodziewałam! Choć w sumie... dlaczego? 

   W ostatnich dniach odkryłam, że tak na prawdę nic nie wiem o Hauru. Kiedyś miałam go za chłopaka, który musi się popisywać i zwracać na siebie uwagę, bo jest pusty w środku. Przecież znałam sporo takich osób. Dlaczego on miałby być inny? Potem zdałam sobie sprawę, że uległam stereotypom... Zaczęłam uważniej się mu przyglądać, dostrzegać kolejne jego zalety i cechy, o których nie miałam pojęcia. To jak cytował Shakespeare'a czy Austen, jak się zajmował swoją rodziną, jaką miłością darzył dwie małe siostrzyczki, jak zaryzykował, żeby uratować mnie przed upadkiem... Poznawałam go na nowo. Wydawało mi się, że dostrzegłam prawdziwego Hauru... Ale chyba ponownie popełniłam błąd...

   Rod nie dał mi zupełnie pogrążyć się w takich myślach.

 - Zostawmy ten temat. - odezwał się w miarę normalnym tonem. - Zajmijmy się czymś przyjemniejszym.

 - Masz rację... dosyć tego gadania!

   Uśmiechnęłam się do niego zalotnie.

 - To... Co od czego chciałabyś zacząć wypełnianie tego wspaniałego zadania?

 - Mmm... Może od tego? 

   Przyciągnęłam go do siebie i delikatnie zaczęłam obsypywać pocałunkami. Rod nie pozostawał mi dłużny i po chwili już całowaliśmy się zapominając o wszystkich problemach. Położyłam się na trzeszczącym biurku zmuszając chłopaka, żeby również na nie wszedł.

 - Jeśli się złamie... - jęknął Rod.

 - Niech się złamie! 

16. Dance Macabre

 Rod

   Było jeszcze całkiem wcześnie, jakoś wpół do ósmej, kiedy zadzwoniła do mnie Kalipso z wiadomością, że nie będzie jej dzisiaj w parku.

 - Hejka. Obudziłam cię? Przepraszam! Nie mogę przyjść. Tata trzyma mnie w domu. A przecież 39 stopni gorączki to prawie norma! To pewnie przez ten wczorajszy deszcz...

 - O kurde. 39 stopni to już poważna sprawa. - stwierdziłem. - Może przyjść do ciebie? Zrobić herbatę, posiedzieć...

 - Nie! Stanowczo zabraniam! Już i tak tata wchodzi do mojego pokoju co 10 minut pytając czy czegoś nie potrzebuję. Idź spotkać się z resztą. Opowiesz mi potem jak było.

 - No dobrze. Do usłyszenia. - pożegnałem się niechętnie, po czym dodałem: - Ale jakbyś czegoś chciała, to śmiało dzwoń.

   Odpowiedziała mi jedynie westchnieniem i rozłączyła się. Znaczy nie jest jeszcze aż tak źle, wciąż zachowuje się normalnie. Za kilka godzin z czystym sumieniem założyłem kurtkę i wyszedłem z domu.

   Na zewnątrz panował rześki chłód. Czuć było wilgoć, a błoto chlupotało pod butami. Miałem nadzieję, że nie pójdziemy znów na łatwiznę i nie wepchniemy się komuś do domu - tym razem podłogę pobrudziłbym ja, choćbym nie wiem jak chciał tego uniknąć. W ogóle powtórka z dnia wczorajszego byłaby już czymś... nie strasznym, ale niezbyt komfortowym. Nie żeby zaszokowały mnie odpowiedzi Seserakh, ale to czego na koniec dowiedzieliśmy się o Hauru (i o niej w sumie też), wprawiło mnie z zakłopotanie. Wolałbym tak dużo nie wiedzieć. Zupełnie inaczej patrzyłem na nich, kiedy miałem ich za "normalną" rodzinę. Teraz parę rzeczy mniej mnie dziwiło, na przykład to, że jest ich tak dużo, albo to, że tak bardzo się od siebie różnią. Myślę, że nawet wyrozumialej patrzyłem na wybryki Hauru. Ale dziwne było to, że mówił o tym prawie bez emocji.

   Nie to co Antiochis - ona nie była w stanie nawet opowiedzieć nam, dlaczego tak zareagowała na zadanie Kalipso. Co prawda zrobiła to w bardzo złym stylu, takim ckliwym a la harlequin, ale skoro tak bardzo to przeżyła, to nie ma co się czepiać. Jej towarzystwo wprowadzało jednak od tamtej pory jakąś dziwną atmosferę. Nikt nie żartował, nie rzucał złośliwości, a już na pewno nie pod jej adresem. Nie wiem, jak reszta, ale mi po tym wydarzeniu nie zdarzyło się jeszcze rozmawiać z nią sam na sam. W ogóle jakoś jej unikałem. Nieswojo mi przechodzić nad tym do porządku dziennego, ale nieswojo też znowu poruszać temat. Co bym jej powiedział? Co w ogóle powinniśmy jej powiedzieć? Może nie musimy? Może wolałaby, żebyśmy zapomnieli o całej sprawie? Ta wersja wydała mi się najbardziej prawdopodobna i kiedy wchodziłem już za świerki w parku, byłem tej myśli pewny.

 - O. Rod. A gdzie Kalipso? Ona się zwykle nie spóźnia... - powiedział Benvolio.

 - Kalipso dzisiaj nie będzie. - odezwałem się wyrwany z zamyślenia. - Rozchorowała się.

 - To co? Gramy bez niej czy idziemy do domu? - spytał Romeo

   Obaj spojrzeli na mnie pytająco, więc odpowiedziałem:

 - Może zaczekajmy jeszcze na Seserakh, Antiochis i Hauru. Wtedy zadecydujemy.

   Obaj przytaknęli, po czym spędziliśmy kolejne dziesięć minut stojąc albo chodząc bez sensu między drzewami.

 - Cześć ludziska! - wykrzyknął Hauru wbiegając do parku. Za nim doszły dziewczyny.

 - Kalipso zachorowała, wiecie? - wypalił na wstępie Benvolio. - Co teraz zrobimy?

 - Powiesimy się. - odpowiedziała Seserakh sarkastycznie.

 - To coś poważnego? - spytał niemal równocześnie Hauru.

 - Chyba nie, przeziębiła się po wczorajszym deszczu. - odpowiedziałem od niechcenia.

   Wszyscy mimowolnie spojrzeliśmy na blondyna - jeśli patrzeć na to przeziębienie pod tym kątem...

   Chłopak tylko spuścił oczy. Nie bronił się, nie usprawiedliwiał - przyznał się do winy. Przez niego Kalipso ma 39 stopni gorączki. Już nie byłem pewien, czy denerwowanie się na niego jest uzasadnione.

   Z nieciekawej sytuacji wyratowała go Antiochis.

 - Zagrajmy. - powiedziała ni stąd ni zowąd. - Kto dzisiaj kręci?

 - Ja. - odezwała Seserakh. - Będę mogła się odpłacić za ten wczorajszy wywiad.

 - No. Widzę, że już pojęłaś zasady gry. - uśmiechnąłem się.

 - Kto ma butelkę?

   Na moment zapadła cisza. Obecność butelki na naszych spotkaniach była zawsze naturalna, jednak póki nosiła ją ze sobą Kalipso, nikt się nią nie przejmował. Teraz byliśmy w kropce.

 - No to mamy problem. - stwierdził "odkrywczo" Benvolio.

 - Co ty nie powiesz... - mruknąłem. 

 - Papier, Kamień, Nożyce? - zaproponował Romeo.

 - Chyba nie mamy innego wyjścia. - poparła go nieśmiało Anti.

 - Wszyscy razem? - zapytałem.

   Reszta nieśmiało przytaknęła i wyciągnęła ręce do gry.

 - Trzy, czte-ry!

   Dziewczyny z Hauru pokazali kamień, Benvolio z bratem - nożyce, a ja papier.

 - To chyba nie wyjdzie. - zaśmiałem się.

   Zagraliśmy więc w parach i po kilku rundach trafiłem do niechlubnego finału. Wygranie z Romeem miało mnie uratować od wykonywania najbliższego zadania - ta jedna, jedyna wygrana. No i nie wyszło!

 - Taki niefart!

 - Jak dla kogo. - Zaśmiał się Romeo.

 - Dawno się nad tobą nie znęcaliśmy. Najwyższy czas, nie sądzisz? - Benvolio wstawił się za bratem.

   Ale teraz to nie miało znaczenia. Musiałem zdać się na łaskę Seserakh. Nie, nie łaskę Seserakh! Coś takiego nie istnieje. Byłem w czarnej dupie.

 - Nie wiem jakie zadania dawaliście sobie wcześniej - powiedziała tonem poddającym w wątpliwość prawdziwość jej słów - więc zainspiruję się pewnym filmem.

 - O masz!

 - W "Pamiętniku" była jedna scena w której para tańczyła na ulicy. Nie obchodzi mnie gdzie będziesz tańczyć i co i czy z kimś. Ale masz tańczyć na ulicy przez... pół godziny byłoby sadyzmem... przez 10 minut!

   Roześmiałem się.

 - Chyba żartujesz.

 - Nie.

   Jej wzrok w zupełności to potwierdzał, więc zaczęło do mnie docierać, jak beznadziejne jest moje położenie.

 - Dobrze, że wziąłem kamerę. - powiedział Hauru z szerokim uśmiechem na twarzy.

 - Chwila, przecież ja zupełnie nie umiem tańczyć. - zaprotestowałem. - Nie będę w stanie zrobić TEGO.

 - Trzeba było zapisać się na tańce w szkole. - odpowiedział blondyn.

 - Żebym ja wiedział, że to się przyda...

 - To zawsze się przydaje. Nie wiesz, że dziewczyny się podrywa na taniec i gitarę?

 - Jakoś poradziłem sobie bez tego.

 - Nadal nie wiem jak tego dokonałeś. - powiedział z przekąsem.

 - Zaczynasz mnie wkurzać.

 - Nie no serio? Nawzajem.

 - Tak? A ta złośliwość to tak "mimochodem"?

 - O przepraszam bardzo, ale jeśli chodzi o złośliwości, to akurat ty nie powinieneś się mnie czepiać!

 - Jakoś tylko mi się tak od ciebie dostaje.

 - I co? Teraz zagrasz na litość? Sam nie jesteś lepszy! Mam dość tego sarkazmu, którego używasz za każdym razem gdy się do mnie odezwiesz!

 - Co uważasz za sarkazm? A może po prostu byłem szczery?

 - Szczery?! To teraz ja będę szczery: Nienawidzę cię odkąd pamiętam! Masz wszystko ot tak! Bez kiwnięcia ręką! Ale w ogóle o to nie dbasz! Lekceważysz!

 - Chyba zwariowałeś! Ja nie dbam i lekceważę?! Na przykład co? Bo jakoś nie przypominam sobie nic, co traktowałbym w ten sposób.

 - Masz rodzinę! Ale co chwila uciekasz z domu. Jak możesz?! Jak śmiesz?!

 - Nie będę ci się tłumaczył z problemów rodzinnych. Jak chcesz, to ty sobie o tym opowiadaj, mnie nie zmusisz.

 - O! I znowu! Wszyscy tu traktują cię jak przyjaciela. A ty się przed nimi zamykasz! Wiesz że na palcach jednej ręki potrafię policzyć osoby, które traktują mnie poważnie?!

 - A zastanowiłeś się kiedyś czy to nie jest twoja wina? To by wiele ułatwiło.

 - Nie zmienię tego jaki jestem. I w przeciwieństwie co do niektórych, ja nie kryję się ze swoimi poglądami!

 - Żeby było jasne: nie kryję się z niczym.

 - Coś ciężko mi w to uwierzyć.

 - Co ci tak we mnie przeszkadza, do cholery?

 - Mógłbym spytać cię o to samo!

 - Z tym, że to nie ja zacząłem tę kłótnię.

 - Haha! Teraz to chyba sobie żartujesz. Że niby co? Ja zacząłem?

 - No a nie? Przecież wszyscy mogą to potwierdzić.

 - Ty sukinsynu. Doskonale wiesz, kto zaczął! Nie powołuj się na świadków, bo i tak nic nie powiedzą.

 - Twierdzę co innego i przestań mnie wyzywać, bo nie ręczę za siebie.

 - Już chyba kiedyś o tym rozmawialiśmy. Lepiej ze mną nie zaczynaj.

   W tym momencie do akcji wkroczyli Romeo i Benvolio. Widocznie wcześniej się umówili, bo sprawnym ruchem odepchnęli nas od siebie, zanim zdążyliśmy skoczyć sobie do gardeł.

 - Ło... nie wiedziałam, że tu aż tyle się dzieje... - powiedziała Seserakh.

 - Uspokójcie się obaj. Zachowujecie się jak dzieci. - powiedziała Ani wzdychając. 

   Nie miała racji. Pokłóciliśmy się o coś ważniejszego niż jak, kto, kogo nazwał.

 - No... Już starczy na dzisiaj. - poparła ją siostra blondyna. - Wróćmy do zadania.

 - Porozmawiałabyś potem z bratem? - zapytała ją ciszej Antiochis. - Ja zajmę się Rodem.

 - Ta... Ale już widzę jak słuchają...

 - No, musimy chociaż spróbować, bo się pozarzynają przy najbliższej okazji.

 - I tak to zrobią. Ale niech ci będzie.

   Na to Anti uśmiechnęła się i zwróciła do nas:

 - No to wracamy do gry! Chyba że chcemy ją przełożyć na popołudnie?

 - Zróbmy tak. - zgodziłem się. 

   Nie czekając na odpowiedź reszty, obróciłem się na pięcie i odszedłem.

   Nie wiedziałem, dokąd mam pójść. Szlajałem się po ulicach, nie myśląc nawet o tym, gdzie trafię. Byłem za bardzo wkurzony na Hauru, żeby przywiązywać do tego jakąkolwiek wagę.

   Co mu odwaliło? Przecież do tej pory nieźle się dogadywaliśmy, byliśmy całkiem dobrymi kumplami. Przecież jeśli miał do mnie jakiekolwiek wonty mógł mi o tym powiedzieć od razu! Nie mieliśmy przed sobą wielkich tajemnic, tak jak wszyscy w naszej paczce. Dlaczego wyskoczył z tym teraz? I dlaczego to takie absurdalne pretensje?!

   Nagle usłyszałem z lewej strony pisk opon. To wyrwało mnie z zamyślenia i zobaczyłem, że praktycznie wpakowałem się pod samochód.

  - Przepraszam. - wymamrotałem zaskoczony do kierowcy, który właśnie krzyczał coś przez szybę i energicznie pukał się palcem w czoło.

   Szybko zszedłem z jezdni i stanąłem na chodniku. Chyba już zupełnie ochłonąłem. Postawiłem kołnierz kurtki (bo wiatr był jednak zimny) i zacząłem się zastanawiać, co dalej. Do domu nie było sensu wracać. Mógłbym pójść do Kalipso, choćby dla w towarzystwa, ale w domu był jej ojciec. Do miasta z kolei w ogóle mnie nie ciągnęło. 

   Po takim przerobieniu jeszcze paru możliwości postanowiłem wrócić do parku. Nie wiedziałem, na którą godzinę pozostali umówili się na powrót do gry, a ja i tak nie miałem co robić. Po dotarciu na miejsce chwilę pokręciłem się, szukając sobie miejsca, po czym usiadłem pod tym samym świerkiem co zwykle i zacząłem bawić się opadłymi z niego igłami. Nie wiem, ile czasu minęło, ale pewnie sporo, bo z letargu wyrwał mnie dopiero głos Antiochis, która nie wiadomo kiedy usiadła naprzeciwko mnie.

 - Jak się czujesz? - zapytała cicho jak zwykle.

 - Już nieźle, dzięki. - skłamałem, patrząc w ziemię.

 - Jesteś obrażony na Hauru?

 - Trudno żebym nie był. - odparłem ze złością. Co to w ogóle za pytanie?!

 - Niepotrzebnie. On naprawdę nie chciał cię urazić.

 - Taa... A co w takim razie chciał osiągnąć?

 - Trochę go poniosło. Tak samo jak ciebie zresztą...

 - Nie czuję się ani trochę winny. - przerwałem jej.

 - Może jednak powinieneś się zastanowić...

 - Nie! Nie będę się zastanawiał, czy może jakimś gestem nie podpadnę Wielkiemu Hauru.

 - Okej, zostawmy ten temat. - westchnęła, a po chwili dodała: - Może nie jesteście jeszcze w stanie rozwiązać tych problemów, ale powinniście się chociaż przeprosić?

 - Chyba żartujesz! Ja miałbym go za coś przepraszać? Nie ma mowy!

 - Słuchaj, nie chodzi o to, żeby sprawić komuś przyjemność czy żeby ustalić, kto ma rację. Musimy jakoś funkcjonować w tej grupie. Chyba nie chciałbyś być winien rozpadu naszej paczki.

 - Jeśli ktokolwiek miałby być temu winien, to tylko on.

 - Ty też, bo to wy dwaj jesteście skłóceni, a nie robisz nic, żeby to zmienić.

   Zacisnąłem zęby. Zupełnie nie przemawiał do mnie ten tok myślenia. Anti tymczasem dodała: 

 - Wyobraź sobie jak będzie się czuła Kalipso, kiedy dowie się o wszystkim. Jak myślisz, czego będzie od ciebie oczekiwała?

   Trafiła w mój czuły punkt. Oczywiście, Kalipso będzie wykorzystywała wszyskie swoje dyplomatyczne i przywódcze zdolności, żeby znowu scalić grupę. No i nie będzie chciała wybierać między mną a Hauru.

 - Zastanowię się. - odpowiedziałem niechętnie.

   Dziewczyna nie odpowiedziała, tylko wciąż uporczywie wpatrywała się we mnie, aż poczułem się nieswojo i opuściłem znowu wzrok. Siedzieliśmy tak przez jakiś czas dopóki między świerki nie weszła Seserakh.

 - Można powiedzieć, że masz szczęście, Rod. Mój brat zamknął się w pokoju i stwierdził, że już nie wyjdzie. Jeden świadek mniej twojej tanecznej porażki.

 - Hura. - mruknąłem, nie siląc się nawet na entuzjazm.

 - Już się tak nie ciesz. Przejdzie mu. A jak nie, to użyję innych środków perswazji...

   Na Benvolia i Romea nie musieliśmy długo czekać. Przyszli, jak się okazało, wyjątkowo punktualnie i byli dziwnie spokojni i czujni. Antiochis jednak miała rację, że ta sprzeczka bardzo wpłynęła na wszystkich.

 - Muszę do kogoś zadzwonić. - rzuciłem, po czym odszedłem parę kroków i wybrałem na telefonie numer do koleżanki z klasy. Wiem, że chodziła na ten kurs tańca, o którym mówił Hauru, zanim się pokłóciliśmy, i że dobrze sobie radziła.

   Starając się brzmieć entuzjastycznie, wytłumaczyłem jej, o co chodzi w moim zadaniu i zapytałem, czy by mi nie pomogła. W odpowiedzi roześmiała się i z ochotą przytaknęła. Szybko ustaliliśmy szczegóły i rozłączyliśmy się.

   Gdy wróciłem, pozostali patrzyli na mnie podejrzliwie.

 - Chodźcie. - powiedziałem głosem, w którym nawet Benvolio pewnie wyczuł obawę. - Miejmy to już za sobą.

   Prowadziłem grupę najprostszą możliwą drogą, więc dość szybko dotarliśmy do placu, na którym miała mieć miejsce moja kompromitacja. Beata już tam na mnie czekała.

Była to niewysoka, za to niezwykle wysportowana dziewczyna o krótkich włosach bliżej nieokreślonego koloru i usposobieniu Czerwonego Kapturka. Pewnie godząc się na pomaganie mi nie zwróciła nawet uwagi na fakt, że będzie robić z siebie idiotkę w samym centrum dzielnicy, ale myślę, że jej akurat to bardzo nie zaszkodzi. Jak by nie było, umie tańczyć jak profesjonalistka.

 - Cześć wszystkim! - przywitała się z szerokim uśmiechem na ustach, gdy tlko do niej podeszliśmy.

 - Cześć! - odpowiedziałem. - Moi drodzy, to Beata. Będzie mnie wspierać w wykonywaniu wymyślonego przez was zadania.

   Niektórzy rzucili nieśmiałe "cześć", inni nie odpowiedzieli nic, ale wszyscy przyglądali się jej ciekawie. Nie była to zbyt komfortowa sytuacja.

 - Może już zaczynajmy. - rzuciłem.

 - Jasne. - odpowiedziała. - Tak więc walc?

 - Chyba nic prostszego nie wymyślimy, prawda?

 - Jeszcze może być cza-cza.

 - Może lepiej zostańmy przy walcu...

 - Dobrze. - uśmiechnęła się szerzej. - Kojarzysz jakieś podstawowe kroki, nie?

 - No, coś tam...

 - To świetnie! Lecimy! - przerwała mi i zaciągnęła mnie na środek placu. Następnie ułożyła moją prawą rękę gdzieś nad swoim biodrem, a lewę jakoś dziwnie chwyciła i zaraz zaczęła stawiać pierwsze kroki.

   Z początku trudność sprawiało mi samo orientowanie się, którą nogę powinienem podnieść, ale po pewnym czasie zacząłem zauważać delikatne sygnały, jakie dawała mi Beata, mówiące co teraz zrobi. To chyba należałoby nazwać prowadzeniem... Ech...

   Gdy opanowałem powtarzający się schemat kroków, zerknąłem w stronę przyjaciół. Spodziewałem się, że będę zwijać się ze śmiechu, jednak oni jedynie lekko się uśmiechali. Co innego przechodnie! Ci nie dość, że odwracali głowy i przystawali, to jeszcze niektórzy chichotali i pokazywali przyjazne gesty. Wolałbym jednak żeby tego nie robili... Poczułem wielką potrzebę przerwania tej szopki i zaszycia się gdzieś w ciepłym kącie. Zresztą chyba tyle wystarczyło, żeby uznać zadanie za wykonane.

 - To może już kończmy? - odezwałem się do partnerki.

 - Już?

 - Nie żeby nieprzyjemnie się tańczyło... - wysiliłem się na uśmiech.

 - Nie no, spoko. - odparła, stając i opuszczając ręce. - Mam nadzieję, że pomogłam.

 - Jasne, że pomogłaś! Nie wiem, co bym bez ciebie zrobił. - odpowiedziałem szczerze.

   Zaśmiała się na to cicho. - Zawsze do usług!

   Gdy reszta do nas doszła, pożegnała się krótko i odeszła, a ja zostałem sam z moimi sędziami.

 - No i co wy na to? - zapytałem.

 - Ma dziewczyna talent... - westchnęła Seserakh. - Czego nie można powiedzieć o tobie.

 - O tym wiedziałaś już wcześniej.

 - A wiesz, że jesteś na przynajmniej setce zdjęć tej wycieczki japońskich turystów, co tędy przed chwilą przechodziła? - wtrącił Romeo.

   Przewróciłem oczami. Tego mogłem się spodziewać.

 - Ja też mam parę ładnych ujęć - dodała Anti.

 - Nie zapomniałem o tym.

 - Piękne to nie było, ale zaliczamy, nie? - podsumował Benvolio.

 - Nooo moooże... - drażniła się Se.

   Spojrzałem na nią spode łba.

   Zaśmiała się.

 - Niech będzie.

15. Willa Hauru

 Hauru

   Po niebie przesuwały się ciemne, burzowe chmury gdy, jak zwykle rano, szedłem do parku, aby spotkać się z paczką. Naciągnąłem mocniej kurtkę. Wiało jak cholera. Miałem nadzieję, że zadanie, które wymyśli Antiochis, będzie konieczne do wykonania w jakimś ciepłym pomieszczeniu.

- Cześć! Jak tam dzionek?! - zawołałem wbiegając w krąg świerków.

- Cześć. - Odpowiedziało mi niemrawo kilka głosów.

- Są już wszyscy. - powiedziała Kalipso chuchając sobie w dłonie. - Hauru, dłużej nie mogłeś? Marzniemy tu już od 10 minut!

- Jestem w samą porę! To nie moja wina, że wszyscy przyszliście przed czasem.

- Jak to przed czasem? To ty się spóźniłeś! - oburzył się kopiący w pień Benvolio. - Teraz wymyśl coś na rozgrzewkę!

- Masażyk?! - zaproponowałem zacierając ręce.

   Zrobił przestraszoną minę i pokręcił przecząco głową.

- No to ja wymyślę. - zadecydował. - Wbijamy do ciebie.

- CO?! - wykrzyknąłem.

- To, co słyszysz. - odparł najspokojniej na świecie. - Chodźmy!

- O nie, nie nie... Nie! Nie zgadzam się! Absolutnie wykluczone!

   Ale nikt mnie już nie słuchał. Wszyscy powlekli się za Benvoliem w kierunku mojego domu.

   W duchu modliłem się, że moje siostry zdecydowały się wyjść z mieszkania albo przynajmniej mają jakieś niezwykle pochłaniające zajęcie. Niestety! Jeden rzut oka na wieszak z ubraniami pozbawił mnie złudzeń. Pozostało mi mieć nadzieję, że żadnej z nich nie przyjdzie do głowy zainteresować się tym, co robi 5 niezapowiedzianych gości w moim pokoju...

- Uff... nareszcie! - zakrzyknął pomysłodawca napadu po czym spojrzał w dół na swoje ubłocone buciory. - Eee... ciekawe czy powinienem wychodzić w butach poza ten chodniczek...

- Boże, jaki z ciebie idiota. - odpowiedział od razu Romeo patrząc z politowaniem na starszego brata.

- Aż takich tytułów nie potrzebuję. Wystarczy: "mistrzu" albo "panie". - powiedział przybierając teatralną pozę i jeszcze bardziej brudząc podłogę.

   W tym czasie Kalipso zdążyła już zakręcić się wokół szafki z moimi płytami i puścić muzykę.

- Błagam, zmień zespół. - powiedziałem.

- Czemu? Przecież to twoje płyty. Chyba je lubisz, nie?

- Ja tak. Ale...

   I wtedy do pokoju wdarła się Seserakh.

- Mówiłam ci, że nienawidzę Dire Straits!

- Hauru! Hauru! - z tyłu usłyszałem głosy moich dwóch młodszych sióstr, które wpadając do pokoju rzuciły się na mnie i "przykleiły" do nóg.

   I tak oto cała rodzina zwaliła mi się na głowę. Westchnąłem i podniosłem siostrzyczki na ręce.

- Wszyscy, to są Amadea, Gracja i Seserakh. Ami, Gri, Se, to są wszyscy! - powiedziałem słysząc z tyłu chichoty przyjaciół.

- No wcale ładna gromadka. - śmiał się Rod. - i ty ją ogarniasz?

- Ami, Gri - szepnąłem do małych - Ten chłopak ma ogromne łaskotki... Jest wasz.

   Nie musiałem im tego dwa razy powtarzać. Siedmioletnia Amadea i Pięcioletnia Gracja natychmiast napadły na Roda i zaczęły go gilgotać.

- Hahahaha! No nie! Jak mogłeś! Wykorzystywać młodsze rodzeństwo do tak niecnych celów!

- Nie sądzę, aby to było wykorzystywanie - odpowiedziałem uśmiechając się widząc radość na twarzyczkach Gri i Ami kiedy przypuszczały atak na bezbronnego Roda.

- Hauru, możesz mi wyjaśnić, co tu się dzieje? - spytała twardo Se ciągle stojąc w progu. - Mówiłeś, że wychodzisz na cały dzień.

- Plany uległy niewielkiej zmianie. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko. - odezwał się Benvolio, po czym wyciągnął rękę, przedstawiając się.

- Owszem, mam. - odpowiedziała Seserakh wiercąc wzrokiem chłopaka, który natychmiast cofną rękę. - Długo tu będziecie siedzieć?!

- Nie wiemy. - odparł chłodno.

- To się dowiedzcie! Najlepiej teraz. - warknęła.

- Se... chodź ze mną na słówko...- powiedziałem wyprowadzając ją z pokoju.

   Gdy znaleźliśmy się z dala od reszty, spytałem:

- O co dziś chodzi?

- Julian.

- Wciąż nad nim pracujesz? Myślałem, że już mu dałaś spokój...

- To, co mu do tej pory zrobiłam, to dopiero początek. Szukam na niego czegoś mocniejszego... będzie żałował, że ze mną zadarł....

   Czasami na prawdę bałem się swojej starszej siostry... Chłopak zdradził jej przyjaciółkę, a teraz Se postanowiła się na nim za to zemścić. Z resztą to była jej ulubiona rozrywka: zemsta. Jęknąłem.

- Słuchaj... Mogę... Mogę coś ci potem o nim powiedzieć, co pewnie ułatwi ci pracę...

- Gdzie jest haczyk? - spytała od razu marszcząc brwi.

- Chcę, żebyś dziś wyluzowała. Reszta pewnie zbyt szybko się nie wyniesie więc... może byś do nas dołączyła?

- Jasssne... Dobra. Umowa stoi.

   Uścisnęliśmy sobie ręce i poszliśmy z powrotem do mojego pokoju. Od progu Seserath stała się zupełnie inną osobą. Uśmiechnęła się, przeprosiła za swoje poprzednie zachowanie i przywitała się ze wszystkimi. Romeo przyjął tę zmianę całkiem entuzjastycznie, Benvolio pozostał jednak oschły.

- To co? - spytała Kalipso. - Zaczynamy! Seserakh, grasz?

- A w co?

- W butelkę.

- To gram.

- Ojj nie wiesz, na co się zdecydowałaś. - zaśmiała się Antiochis.

- To WY nie wiecie, na co się zdecydowaliście - odpowiedziała Seserath uśmiechając się słodko.

- W tym wypadku Se ma rację... - powiedziałem. - Ami, Gri, może puszczę wam bajkę, co?

   Małe chwilę jeszcze protestowały ale na wiadomość, że zrobię im kakao zgodziły się wyjść z pokoju. Gdy wróciłem, Anti właśnie zastanawiała się nad zadaniem.

- Na kogo padło? - spytałem.

- Szczęście rozpoczynającego... - westchnęła Se.

- Obawiam się tylko, że nie wymyślę nic ciekawego - jęknęła Anti zerkając na niebo za oknem. - chociaż... a niech będzie! Odpowiesz nam na parę pytan. - zatrzymała się tu by przyjrzeć się reakcji grupy, po czym dodała: - Zadawać będzie każdy. I nie ma zmiłuj! Odpowiadasz na wszystkie bez wyjątku.

- Hej! Co to za zasady? Jedno pytanie i kropka!

- Heh. Widzisz, siostrzyczko, my tu gramy w ekstremalną butelkę. Jedno zadanie - jeden dzień. - powiedziałem z szerokim uśmiechem.

- A ile pytań mogę zadać? - zapytał zamyślony już Benvolio.

   Antiochis mrugnęła do niego.
- Zobaczymy.

- No to w takim razie słucham. - powiedziała Seserath rzucając wyzywające spojrzenie każdemu z nas.

- Kto ma ochotę zacząć? - zapytała wesoło pomysłodawczyni.

- Ja! - wyrwała się Kalipso. - Powiedz mi, czy kiedykolwiek całowałaś się z dziewczyną?

- A żeby to było tylko raz. - zaśmiała się Se. - Jasne, że tak.

- A kto to był? - dopytywał się Romeo.

- Ciekawa historia... To była dziewczyna mojego kochanego braciszka.

- Ach! Coś już zaczynam rozumieć! - szepnęła Anti uśmiechając się tajemniczo.

- Puśćmy ten epizod w zapomnienie - westchnąłem zrezygnowany.

- To na prawdę tylko pojedynczy epizod?

- TAK! - powiedziałem z naciskiem. - A przynajmniej mam taką nadzieję! Se, podkradłaś mi jeszcze jakąś dziewczynę?

- Tylko trzy... - odpowiedziała tamta z miną niewiniątka

- Tak myślałam! - odezwała się Anti, a zaraz potem do jej chichotu dołączył śmiech reszty. - Oczywiście jesteś lesbijka, prawda?

   Oboje z Seserath wybuchnęliśmy nie pohamowanym śmiechem.

 - Nie jestem. - odpowiedziała, gdy trochę się uspokoiła. - Ale lubię eksperymenty. I zemstę. Zwłaszcza tą dokonywaną na Hauru.

   To zupełnie zbiło moja koleżanką z tropu.

- Nie wierzyłem ci, Hauru. - odezwał się równie zaskoczony acz nieco rozbawiony Benvolio. - Wybacz mi.

- Mówiłem, że ona tylko wydaje się taka kochana... Teraz pewnie nie zamienisz się na Romea?

- No co do tego akurat wciąż nie jestem przekonany.

- No, ale co z waszymi pytaniami? - spytała przekornie Se. - Czyżby skończyły się wam pomysły?

- W życiu! - odpowiedziałem. - Nareszcie mogę spytać i musisz mi odpowiedzieć! Jesteś dziewicą?

- Hauru, nienawidzę cię. - jej oczy zwęziły się, a mnie przeszedł lekki dreszcz.

   Mimo to, udawałem rozbawienie:

- No mów, mów!

- Nie.

- Musisz!

- Nic nie muszę!

- Musisz!

- Ostatnio stałem się naczelnym stróżem prawa... - westchnął Rod powstrzymując uśmiech. - Tak wiec interweniuję: musisz!

- I tak już wiadomo, że nie jesteś. Tak, to byś od razu odpowiedziała - stwierdziłem. - Ale chcę to usłyszeć z Twoich ust.

- Wiesz, że właśnie po raz kolejny wkroczyłeś ze mną na wojenną ścieżkę?

- Trudno.

- A więc: nie jestem.

- Ha! Byłem tego pewny!

- Przymknij się.

- Ale nie będziemy pytać o szczegóły, nie musisz się tego obawiać. To by było prostackie. - zapewniła ją Antiochis uspokajając nastoje.

- Oooo.... - jęknąłem z zawodem.

- To może teraz pognębisz trochę braciszka? Opowiedz coś, jakąś historię z dzieciństwa...

- Odezwał się Rod.

- O! To to bardzo chętnie! Nareszcie ktoś, kto mnie rozumie. Hauru, chodzisz z nim? Jego to bym ci poderwała...

- Cholera. Czy dzisiaj wszyscy koniecznie chcą mnie pogrążyć?! Chyba zaraz pójdę oglądać bajki z Ami i Gri...

- Już się tak nad sobą nie użalaj. - zwróciła się do mnie Se. - A więc historia z dzieciństwa.... Cóż... Pamiętam jak pewnego razu, Hauru miał jakieś 9 lat, byliśmy na ślubie Goraweny. Aha! Gorawena to nasza najstarsza siostra. Tak więc najpierw tata wygłosił jakieś przemówienie, potem świadek i jeszcze ktoś tam, a potem wstał Hauru i powiedział, że też chce.

   Zrobiła dramatyczną pauzę, a ja zakryłem sobie twarz dłońmi znając dalszą część historii.

- Kilka osób się zaśmiało ale oczywiście mu pozwolili. Hauru wstał, wszedł na stół tłukąc przy okazji z 10 kieliszków i włażąc butami w przystawki i powiedział wierszyk, którego się wtedy nauczył w szkole (coś o motylkach i ptaszkach) a następnie dodał: "życzę wam duzio słodyci i sieksiu" i usiadł cały z siebie zadowolony.

- Heheh! Czyli juz wtedy miał zajoba... - Benvolio widząc mój wzrok nie dokończył zdania.

- Jesteś zazdrosna o brata? - zapytała ni stad ni zowąd Antiochis.

   Spojrzałem zaciekawiony na siostrę. Chwilę się zastanawiała, po czym powiedziała:

- Moooże czasem... Ma lepszy kontakt z resztą rodziny... Ale w innych aspektach wyprzedzam go o lata świetlne!

- Śmiem wątpić. - powiedziałem.

- Czyli konkurujesz z nim? - drążyła Anti

- Jesteśmy poza konkurencją. On jak coś robi to zawsze tak, żeby go było widać. A jak ja coś robię, to nikt nie ma o tym bladego pojęcia, do puki jego życie się nie zawali a i wtedy może tylko się domyślać, że to moja sprawka. - przechwalała się Se.

- To pochwal się, co takiego ostatnio zmajstrowałaś? - rzucił luźno Rod.

   Wymieniliśmy z siostrą porozumiewawcze spojrzenia. Kiwnąłem głową.

- Powiem coś, co zrobiłam już jakiś czas temu... Uczy was Kozłowska, nie? Ta taka młoda od angielskiego... W ostatniej klasie nie chciała mi postawić 6 na koniec roku...

- Ale wymagania... - szepnął Benvolio, a Rod tylko uniósł brew.

- Mogę wam zdradzić, że jest w separacji z mężem i że jej piękne, długie włosy odeszły w zapomnienie dzięki moim własnym nożyczkom.

- Wow. A wiec to dlatego... tyle rzeczy się dzisiaj wyjaśnia! - wymamrotał Rod.
- Myślałem, że to Hauru jest niebezpieczny dla środowiska, ale teraz widzę, że byłem w błędzie. - powiedział Romeo. - Czy oryginalność jest u was rodzinna?!

- Wtedy przestaje być oryginalnością - zauważył Rod.

- Można tak w sumie powiedzieć... - zamyśliła się Seserath odpowiadając na pytanie - Gorawena wywoływała duchy i stosowała na ludziach hipnozę...

- To ile was tak właściwie jest?! - Dopytywał brat Benvolia. - zaczynam się gubić.

- Piątka. Najstarsza jest Gorawena. Potem jestem ja, Hauru, Amadea i Gracja. Mieliśmy jeszcze dwie siostry bliźniaczki: Aillę i Kelyn. Ale uciekły z domu.

   Romeo szerzej otworzył oczy. 

- Dlaczego?

- Pojechały do Hollywood. Chciały występować. Sama wciskałam im jeszcze swoje oszczędności. A Hauru zwędził trochę rodzicom. Tych dwóch nie dało się powstrzymać...

- Co?! Nie no teraz to nas wkręcasz!

- Masz rację. - pokazała mu język. - Tak na serio to nie wiem czemu to zrobiły. Słuch po nich zaginął...

- A co podejrzewasz, że było powodem? - spytała znowu Anti, jakby bawiła się w psychologa.

- Pewnie to, że się dowiedziały o adopcji.

- Znowu żeś nas zastrzeliła. O jakiej adopcji? - dopytywał się Rod. Był wyraźnie zdezorientowany, a on bardzo tego nie lubił.

- O... to Hauru się nie chwalił? - spytała Se rozbawiona minami moich przyjaciół. - Tylko Gracja jest biologicznym dzieckiem naszych rodziców.

   Nastąpiła chwila ciszy. Paczka chyba nie wiedziała, jak się ma zachować.

   W tym momencie drzwi pokoju otworzyły się z rozmachem i wpadła przez nie Kalipso.

- No hej! - zawołała radośnie i spojrzała po nas. - Coś przegapiłam?

- Seserath właśnie powiedziała reszcie o tym, że jestem adoptowany. - odpowiedziałem - A czy mogę wiedzieć, gdzieś ty się podziewała?

- Rozmawiałam z Gri i Ami. Są kochane. I na prawdę cię uwielbiają. Trochę im się nudziło więc pokazywałam im taką grę i się nawet umówiłyśmy, że jeszcze do nich wpadnę, żeby je nau... Czekaj. Co?! Że jesteś... CO?!

   Otworzyła szeroko oczy.

- To nie jest aż tak wstrząsająca wiadomość... - jęknąłem. - Nie umieram na raka. Możecie się odezwać.

   Dopiero wtedy Rod odchrząknął i powiedział: 

- Taaak, wybacz. Nikt z nas się nie spodziewał... dowiedzieć się dzisiaj aż tyle.

- Może to dobry znak, żeby skończyć to zadanie. - zaproponowałem.

- W zupełności się zgadzam. - przytaknęła Anti. - Kończymy na dziś.

   Jakby tylko na to czekały, przez drzwi wpadły Amadea i Gracja rzucając się na mnie z plastikowymi mieczami.

- Hauru! Jesteś Pojmany!

- Tak! Tak!

- Musisz iść z nami!

- Tak!

- I zrobić nam budyń!

- Tak! Waniliowy! Waniliowy!

- Ruszaj, niewolniku!

- A mogę pożegnać się z przyjaciółmi? - spytałem dwóch małych rycerzy.

- Mmm... No dobrze.

- Ale szybko!

- Sorry, ale jak widzicie, zostałem wzięty w niewolę. - zwróciłem się do reszty. - Zobaczymy się jutro. O ile w ogóle się zobaczymy, bo te dwie chyba mają wobec mnie niecne zamiary....

   Dziewczynki zachichotały.

- Widzimy. - odpowiedział Rod, uśmiechając się lekko. - To do jutra!