3. Przerwanie monotonii

 Kalipso

   Zakręciłam butelką. Wypadło na Benvolia.
 - Pytanie czy wyzwanie?
 - Niech będzie pytanie - odpowiedział przygładzając sobie grzywkę.
 - Czy któryś nauczyciel Cię podnieca?
   Ciris zachichotała.
 - Oczywiście, że nie! - odparł szybko Benvolio.
 - Zastanów się jeszcze raz. - Nalegałam.
   Zarumienił się, opuścił wzrok i nieśmiało zaczął mamrotać:

 - Kilka lat temu miałem geografię... Ale to było dawno!

   Hauru przysunął się trochę bliżej.

 - Mów dalej - zachęcił z perfidnym uśmieszkiem od którego zrobiło mi się niedobrze. Jednak Benvolio nie zauważając nic podejrzanego w jego głosie, kontynuował:

 - Nie była jakaś szczególnie piękna ani inteligentna, ale te jej oczy... To dlatego nic nie umiem z gegry.

 - I reszty przedmiotów - dodał złośliwie Rod.

  Chłopak chwycił butelkę i zakręcił nią opryskując się przy okazji resztkami Coli. Wypadło na Hauru. Zastanawiał się chwilę po czym zapytał:

 - A tak w ogóle to pytanie czy zadanie?

 - Wszystko mi jedno. - odpowiedział blondyn.

 - To niech będzie pytanie. O czym myślałeś na ostatniej matmie, wpatrując się w piersi Marty?

 - Czy by jej nie poprosić o korepetycje. Prywatne. U niej. - Odpowiedział nieskrępowany Hauru na co Benvoliowi opadła szczęka.

 Kolejną osobą wskazaną przez butelkę była Antiochis.

 - Wyzwanie - Westchnęła dziewczyna.

 - Pocałuj osobę spośród obecnych, która ci się najbardziej podoba.

 - Chyba zwariowałeś.

 - To nie wiedziałaś?! - zażartował chłopak - No nie wstydź się.

 - Mogłaś się tego spodziewać. To najstarsze wyzwanie świata. Nie wykazałeś się kreatywnością Hauru! - Wypomniałam mu.

   Na chwilę zapadła cisza. Wszyscy patrzyli wyczekująco na Antiochis. Dziewczyna nie wiedziała gdzie ma podziać wzrok. W końcu nie wstając z kolan podeszła do Hauru i go pocałowała. Na twarzy chłopaka rozkwitł błogi uśmiech. Skrzywiłam się mimo woli.

 - Przestań się szczerzyć jak idiota. Kręć, Anti. - mruknęłam.

   Dziewczyna zakręciła. Padło na Roda.

 - Wyzwanie. - powiedział od razu.

 - Zaśpiewaj "My Heart will go on".

 - To jakiś masochizm? - spytał oburzony.

   Dziewczyna nie odpowiedziała. Widząc to, Rod zaczął ledwie zauważalnie poruszać ustami.

 - Co ty tam mruczysz pod nosem? Głośniej bo nie słyszę! - Odezwał się Hauru pokładając się ze śmiechu na widok miny Roda.

   Chłopak zaczął "śpiewać" głośniej specjalnie dla Hauru prawie mówiąc i nie trzymając się żadnej melodii.

 - Romantycznie się zrobiło - rzucił sarkastycznie Hauru. Jak zwykle starał się błyszczeć w towarzystwie i do wszystkiego dorzucać swoje uwagi. W chwilach, takich jak ta, był nie do zniesienia.

 - Dobra, koniec tego dobrego. - rzucił Rod i zakręcił butelką.

   Tym razem wskazała na Ciris.

 - Pytanie. - powiedziała.

 - Co najbardziej cię pociąga w facetach?

 - Ale żeś wymyślił...

   Mój chłopak wyszczerzył zęby w złośliwym niby-uśmiechu. 

 - Najbardziej w facetach pociąga mnie kreatywność, odwaga i indywidualność. Trzy cechy, o których ty możesz tylko pomarzyć.

   Rod spojrzał na nią z politowaniem. Najwyraźniej nie wziął do siebie ani jednego słowa. Ciris załamała ręce z rezygnacją i zakręciła. Znów wypadło na Antiochis.

 - Pytanie czy wyzwanie?

 - Pytanie.

   Dziewczyna zaczęła się zastanawiać. Widać było, że nie chce dodatkowo upokorzyć przyjaciółki. To też mnie zdenerwowało. Przecież w tej grze nie powinno się traktować nikogo ulgowo! Czułam, że zaraz wybuchnę. W końcu Ciris spytała:

 - W jaki sposób chciałabyś umrzeć?

 - Chyba z wyziębienia. - odpowiedziała Antiochis po chwili namysłu, wpatrując się swoim zwyczajem w dal. - Człowiek po prostu słabnie, uspokaja się, zupełnie jakby zasypiał.

 - O czym my do jasnej cholery mówimy! - krzyknęłam nie wytrzymując.To nie tak miała wyglądać ta zabawa. Oczywiście wszyscy się na mnie spojrzeli z niemym pytaniem "Ale o co ci chodzi?". Zdenerwowana podniosłam się z trawy i kontynuowałam:

 - To jest strasznie nudne! Myślałam, że jak już zagramy, to się w końcu zrobi ciekawie. A tu zero entuzjazmu! Co z wami?

  Znajomi spojrzeli po sobie.

 - Całkowicie się zgadzam. - powiedział Rod, również wstając - To bez sensu, chodźmy do domu.

 - Przymknij się. Tobie nigdy nic się nie podoba. - warknął na niego Hauru - Co proponujesz, Kalipso?
   Szybko zaczęłam myśleć. Prawie od razu do głowy przyszedł mi genialny pomysł:

 - Zagrajmy tylko na zadania!

 - O nie... - jęknęła Antiochis.

 - To chyba niewiele zmieni... - powiedziała Ciris. - Skończy się na tym, że wszyscy będziemy się nawzajem obmacywać i całować.

 - Ja nie mam nic przeciwko! - wykrzyknął Hauru za co został zgromiony wzrokiem przez obydwie przyjaciółki.
   W duszy przyznałam im rację, ale nie zamierzałam się poddać. I wtedy mnie olśniło. 

 - W takim razie zagrajmy jeszcze inaczej. Jeden dzień - jedno zadanie. Ale nie takie przeciętne. To musi być coś wyjątkowego. Coś super trudnego do wykonania i żeby zajęło cały dzień - powiedziałam z blaskiem w oku poprawiając sobie ogromne okulary.

 - Ale jakiego typu zadania masz na myśli? - zapytał znienacka Benvolio. - Zupełnie nie rozumiem.
   Uśmiechnęłam się do niego. Był uroczy z tą swoją wieczną niewiedzą. Chyba jako jedyny dzisiaj mnie nie wkurzył. Odpowiedziałam mu:

 - Zrozumiesz jutro. Już ja coś wymyślę... Spotykamy się w sobotę o jedenastej w tym samym miejscu!