15. Willa Hauru

 Hauru

   Po niebie przesuwały się ciemne, burzowe chmury gdy, jak zwykle rano, szedłem do parku, aby spotkać się z paczką. Naciągnąłem mocniej kurtkę. Wiało jak cholera. Miałem nadzieję, że zadanie, które wymyśli Antiochis, będzie konieczne do wykonania w jakimś ciepłym pomieszczeniu.

- Cześć! Jak tam dzionek?! - zawołałem wbiegając w krąg świerków.

- Cześć. - Odpowiedziało mi niemrawo kilka głosów.

- Są już wszyscy. - powiedziała Kalipso chuchając sobie w dłonie. - Hauru, dłużej nie mogłeś? Marzniemy tu już od 10 minut!

- Jestem w samą porę! To nie moja wina, że wszyscy przyszliście przed czasem.

- Jak to przed czasem? To ty się spóźniłeś! - oburzył się kopiący w pień Benvolio. - Teraz wymyśl coś na rozgrzewkę!

- Masażyk?! - zaproponowałem zacierając ręce.

   Zrobił przestraszoną minę i pokręcił przecząco głową.

- No to ja wymyślę. - zadecydował. - Wbijamy do ciebie.

- CO?! - wykrzyknąłem.

- To, co słyszysz. - odparł najspokojniej na świecie. - Chodźmy!

- O nie, nie nie... Nie! Nie zgadzam się! Absolutnie wykluczone!

   Ale nikt mnie już nie słuchał. Wszyscy powlekli się za Benvoliem w kierunku mojego domu.

   W duchu modliłem się, że moje siostry zdecydowały się wyjść z mieszkania albo przynajmniej mają jakieś niezwykle pochłaniające zajęcie. Niestety! Jeden rzut oka na wieszak z ubraniami pozbawił mnie złudzeń. Pozostało mi mieć nadzieję, że żadnej z nich nie przyjdzie do głowy zainteresować się tym, co robi 5 niezapowiedzianych gości w moim pokoju...

- Uff... nareszcie! - zakrzyknął pomysłodawca napadu po czym spojrzał w dół na swoje ubłocone buciory. - Eee... ciekawe czy powinienem wychodzić w butach poza ten chodniczek...

- Boże, jaki z ciebie idiota. - odpowiedział od razu Romeo patrząc z politowaniem na starszego brata.

- Aż takich tytułów nie potrzebuję. Wystarczy: "mistrzu" albo "panie". - powiedział przybierając teatralną pozę i jeszcze bardziej brudząc podłogę.

   W tym czasie Kalipso zdążyła już zakręcić się wokół szafki z moimi płytami i puścić muzykę.

- Błagam, zmień zespół. - powiedziałem.

- Czemu? Przecież to twoje płyty. Chyba je lubisz, nie?

- Ja tak. Ale...

   I wtedy do pokoju wdarła się Seserakh.

- Mówiłam ci, że nienawidzę Dire Straits!

- Hauru! Hauru! - z tyłu usłyszałem głosy moich dwóch młodszych sióstr, które wpadając do pokoju rzuciły się na mnie i "przykleiły" do nóg.

   I tak oto cała rodzina zwaliła mi się na głowę. Westchnąłem i podniosłem siostrzyczki na ręce.

- Wszyscy, to są Amadea, Gracja i Seserakh. Ami, Gri, Se, to są wszyscy! - powiedziałem słysząc z tyłu chichoty przyjaciół.

- No wcale ładna gromadka. - śmiał się Rod. - i ty ją ogarniasz?

- Ami, Gri - szepnąłem do małych - Ten chłopak ma ogromne łaskotki... Jest wasz.

   Nie musiałem im tego dwa razy powtarzać. Siedmioletnia Amadea i Pięcioletnia Gracja natychmiast napadły na Roda i zaczęły go gilgotać.

- Hahahaha! No nie! Jak mogłeś! Wykorzystywać młodsze rodzeństwo do tak niecnych celów!

- Nie sądzę, aby to było wykorzystywanie - odpowiedziałem uśmiechając się widząc radość na twarzyczkach Gri i Ami kiedy przypuszczały atak na bezbronnego Roda.

- Hauru, możesz mi wyjaśnić, co tu się dzieje? - spytała twardo Se ciągle stojąc w progu. - Mówiłeś, że wychodzisz na cały dzień.

- Plany uległy niewielkiej zmianie. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko. - odezwał się Benvolio, po czym wyciągnął rękę, przedstawiając się.

- Owszem, mam. - odpowiedziała Seserakh wiercąc wzrokiem chłopaka, który natychmiast cofną rękę. - Długo tu będziecie siedzieć?!

- Nie wiemy. - odparł chłodno.

- To się dowiedzcie! Najlepiej teraz. - warknęła.

- Se... chodź ze mną na słówko...- powiedziałem wyprowadzając ją z pokoju.

   Gdy znaleźliśmy się z dala od reszty, spytałem:

- O co dziś chodzi?

- Julian.

- Wciąż nad nim pracujesz? Myślałem, że już mu dałaś spokój...

- To, co mu do tej pory zrobiłam, to dopiero początek. Szukam na niego czegoś mocniejszego... będzie żałował, że ze mną zadarł....

   Czasami na prawdę bałem się swojej starszej siostry... Chłopak zdradził jej przyjaciółkę, a teraz Se postanowiła się na nim za to zemścić. Z resztą to była jej ulubiona rozrywka: zemsta. Jęknąłem.

- Słuchaj... Mogę... Mogę coś ci potem o nim powiedzieć, co pewnie ułatwi ci pracę...

- Gdzie jest haczyk? - spytała od razu marszcząc brwi.

- Chcę, żebyś dziś wyluzowała. Reszta pewnie zbyt szybko się nie wyniesie więc... może byś do nas dołączyła?

- Jasssne... Dobra. Umowa stoi.

   Uścisnęliśmy sobie ręce i poszliśmy z powrotem do mojego pokoju. Od progu Seserath stała się zupełnie inną osobą. Uśmiechnęła się, przeprosiła za swoje poprzednie zachowanie i przywitała się ze wszystkimi. Romeo przyjął tę zmianę całkiem entuzjastycznie, Benvolio pozostał jednak oschły.

- To co? - spytała Kalipso. - Zaczynamy! Seserakh, grasz?

- A w co?

- W butelkę.

- To gram.

- Ojj nie wiesz, na co się zdecydowałaś. - zaśmiała się Antiochis.

- To WY nie wiecie, na co się zdecydowaliście - odpowiedziała Seserath uśmiechając się słodko.

- W tym wypadku Se ma rację... - powiedziałem. - Ami, Gri, może puszczę wam bajkę, co?

   Małe chwilę jeszcze protestowały ale na wiadomość, że zrobię im kakao zgodziły się wyjść z pokoju. Gdy wróciłem, Anti właśnie zastanawiała się nad zadaniem.

- Na kogo padło? - spytałem.

- Szczęście rozpoczynającego... - westchnęła Se.

- Obawiam się tylko, że nie wymyślę nic ciekawego - jęknęła Anti zerkając na niebo za oknem. - chociaż... a niech będzie! Odpowiesz nam na parę pytan. - zatrzymała się tu by przyjrzeć się reakcji grupy, po czym dodała: - Zadawać będzie każdy. I nie ma zmiłuj! Odpowiadasz na wszystkie bez wyjątku.

- Hej! Co to za zasady? Jedno pytanie i kropka!

- Heh. Widzisz, siostrzyczko, my tu gramy w ekstremalną butelkę. Jedno zadanie - jeden dzień. - powiedziałem z szerokim uśmiechem.

- A ile pytań mogę zadać? - zapytał zamyślony już Benvolio.

   Antiochis mrugnęła do niego.
- Zobaczymy.

- No to w takim razie słucham. - powiedziała Seserath rzucając wyzywające spojrzenie każdemu z nas.

- Kto ma ochotę zacząć? - zapytała wesoło pomysłodawczyni.

- Ja! - wyrwała się Kalipso. - Powiedz mi, czy kiedykolwiek całowałaś się z dziewczyną?

- A żeby to było tylko raz. - zaśmiała się Se. - Jasne, że tak.

- A kto to był? - dopytywał się Romeo.

- Ciekawa historia... To była dziewczyna mojego kochanego braciszka.

- Ach! Coś już zaczynam rozumieć! - szepnęła Anti uśmiechając się tajemniczo.

- Puśćmy ten epizod w zapomnienie - westchnąłem zrezygnowany.

- To na prawdę tylko pojedynczy epizod?

- TAK! - powiedziałem z naciskiem. - A przynajmniej mam taką nadzieję! Se, podkradłaś mi jeszcze jakąś dziewczynę?

- Tylko trzy... - odpowiedziała tamta z miną niewiniątka

- Tak myślałam! - odezwała się Anti, a zaraz potem do jej chichotu dołączył śmiech reszty. - Oczywiście jesteś lesbijka, prawda?

   Oboje z Seserath wybuchnęliśmy nie pohamowanym śmiechem.

 - Nie jestem. - odpowiedziała, gdy trochę się uspokoiła. - Ale lubię eksperymenty. I zemstę. Zwłaszcza tą dokonywaną na Hauru.

   To zupełnie zbiło moja koleżanką z tropu.

- Nie wierzyłem ci, Hauru. - odezwał się równie zaskoczony acz nieco rozbawiony Benvolio. - Wybacz mi.

- Mówiłem, że ona tylko wydaje się taka kochana... Teraz pewnie nie zamienisz się na Romea?

- No co do tego akurat wciąż nie jestem przekonany.

- No, ale co z waszymi pytaniami? - spytała przekornie Se. - Czyżby skończyły się wam pomysły?

- W życiu! - odpowiedziałem. - Nareszcie mogę spytać i musisz mi odpowiedzieć! Jesteś dziewicą?

- Hauru, nienawidzę cię. - jej oczy zwęziły się, a mnie przeszedł lekki dreszcz.

   Mimo to, udawałem rozbawienie:

- No mów, mów!

- Nie.

- Musisz!

- Nic nie muszę!

- Musisz!

- Ostatnio stałem się naczelnym stróżem prawa... - westchnął Rod powstrzymując uśmiech. - Tak wiec interweniuję: musisz!

- I tak już wiadomo, że nie jesteś. Tak, to byś od razu odpowiedziała - stwierdziłem. - Ale chcę to usłyszeć z Twoich ust.

- Wiesz, że właśnie po raz kolejny wkroczyłeś ze mną na wojenną ścieżkę?

- Trudno.

- A więc: nie jestem.

- Ha! Byłem tego pewny!

- Przymknij się.

- Ale nie będziemy pytać o szczegóły, nie musisz się tego obawiać. To by było prostackie. - zapewniła ją Antiochis uspokajając nastoje.

- Oooo.... - jęknąłem z zawodem.

- To może teraz pognębisz trochę braciszka? Opowiedz coś, jakąś historię z dzieciństwa...

- Odezwał się Rod.

- O! To to bardzo chętnie! Nareszcie ktoś, kto mnie rozumie. Hauru, chodzisz z nim? Jego to bym ci poderwała...

- Cholera. Czy dzisiaj wszyscy koniecznie chcą mnie pogrążyć?! Chyba zaraz pójdę oglądać bajki z Ami i Gri...

- Już się tak nad sobą nie użalaj. - zwróciła się do mnie Se. - A więc historia z dzieciństwa.... Cóż... Pamiętam jak pewnego razu, Hauru miał jakieś 9 lat, byliśmy na ślubie Goraweny. Aha! Gorawena to nasza najstarsza siostra. Tak więc najpierw tata wygłosił jakieś przemówienie, potem świadek i jeszcze ktoś tam, a potem wstał Hauru i powiedział, że też chce.

   Zrobiła dramatyczną pauzę, a ja zakryłem sobie twarz dłońmi znając dalszą część historii.

- Kilka osób się zaśmiało ale oczywiście mu pozwolili. Hauru wstał, wszedł na stół tłukąc przy okazji z 10 kieliszków i włażąc butami w przystawki i powiedział wierszyk, którego się wtedy nauczył w szkole (coś o motylkach i ptaszkach) a następnie dodał: "życzę wam duzio słodyci i sieksiu" i usiadł cały z siebie zadowolony.

- Heheh! Czyli juz wtedy miał zajoba... - Benvolio widząc mój wzrok nie dokończył zdania.

- Jesteś zazdrosna o brata? - zapytała ni stad ni zowąd Antiochis.

   Spojrzałem zaciekawiony na siostrę. Chwilę się zastanawiała, po czym powiedziała:

- Moooże czasem... Ma lepszy kontakt z resztą rodziny... Ale w innych aspektach wyprzedzam go o lata świetlne!

- Śmiem wątpić. - powiedziałem.

- Czyli konkurujesz z nim? - drążyła Anti

- Jesteśmy poza konkurencją. On jak coś robi to zawsze tak, żeby go było widać. A jak ja coś robię, to nikt nie ma o tym bladego pojęcia, do puki jego życie się nie zawali a i wtedy może tylko się domyślać, że to moja sprawka. - przechwalała się Se.

- To pochwal się, co takiego ostatnio zmajstrowałaś? - rzucił luźno Rod.

   Wymieniliśmy z siostrą porozumiewawcze spojrzenia. Kiwnąłem głową.

- Powiem coś, co zrobiłam już jakiś czas temu... Uczy was Kozłowska, nie? Ta taka młoda od angielskiego... W ostatniej klasie nie chciała mi postawić 6 na koniec roku...

- Ale wymagania... - szepnął Benvolio, a Rod tylko uniósł brew.

- Mogę wam zdradzić, że jest w separacji z mężem i że jej piękne, długie włosy odeszły w zapomnienie dzięki moim własnym nożyczkom.

- Wow. A wiec to dlatego... tyle rzeczy się dzisiaj wyjaśnia! - wymamrotał Rod.
- Myślałem, że to Hauru jest niebezpieczny dla środowiska, ale teraz widzę, że byłem w błędzie. - powiedział Romeo. - Czy oryginalność jest u was rodzinna?!

- Wtedy przestaje być oryginalnością - zauważył Rod.

- Można tak w sumie powiedzieć... - zamyśliła się Seserath odpowiadając na pytanie - Gorawena wywoływała duchy i stosowała na ludziach hipnozę...

- To ile was tak właściwie jest?! - Dopytywał brat Benvolia. - zaczynam się gubić.

- Piątka. Najstarsza jest Gorawena. Potem jestem ja, Hauru, Amadea i Gracja. Mieliśmy jeszcze dwie siostry bliźniaczki: Aillę i Kelyn. Ale uciekły z domu.

   Romeo szerzej otworzył oczy. 

- Dlaczego?

- Pojechały do Hollywood. Chciały występować. Sama wciskałam im jeszcze swoje oszczędności. A Hauru zwędził trochę rodzicom. Tych dwóch nie dało się powstrzymać...

- Co?! Nie no teraz to nas wkręcasz!

- Masz rację. - pokazała mu język. - Tak na serio to nie wiem czemu to zrobiły. Słuch po nich zaginął...

- A co podejrzewasz, że było powodem? - spytała znowu Anti, jakby bawiła się w psychologa.

- Pewnie to, że się dowiedziały o adopcji.

- Znowu żeś nas zastrzeliła. O jakiej adopcji? - dopytywał się Rod. Był wyraźnie zdezorientowany, a on bardzo tego nie lubił.

- O... to Hauru się nie chwalił? - spytała Se rozbawiona minami moich przyjaciół. - Tylko Gracja jest biologicznym dzieckiem naszych rodziców.

   Nastąpiła chwila ciszy. Paczka chyba nie wiedziała, jak się ma zachować.

   W tym momencie drzwi pokoju otworzyły się z rozmachem i wpadła przez nie Kalipso.

- No hej! - zawołała radośnie i spojrzała po nas. - Coś przegapiłam?

- Seserath właśnie powiedziała reszcie o tym, że jestem adoptowany. - odpowiedziałem - A czy mogę wiedzieć, gdzieś ty się podziewała?

- Rozmawiałam z Gri i Ami. Są kochane. I na prawdę cię uwielbiają. Trochę im się nudziło więc pokazywałam im taką grę i się nawet umówiłyśmy, że jeszcze do nich wpadnę, żeby je nau... Czekaj. Co?! Że jesteś... CO?!

   Otworzyła szeroko oczy.

- To nie jest aż tak wstrząsająca wiadomość... - jęknąłem. - Nie umieram na raka. Możecie się odezwać.

   Dopiero wtedy Rod odchrząknął i powiedział: 

- Taaak, wybacz. Nikt z nas się nie spodziewał... dowiedzieć się dzisiaj aż tyle.

- Może to dobry znak, żeby skończyć to zadanie. - zaproponowałem.

- W zupełności się zgadzam. - przytaknęła Anti. - Kończymy na dziś.

   Jakby tylko na to czekały, przez drzwi wpadły Amadea i Gracja rzucając się na mnie z plastikowymi mieczami.

- Hauru! Jesteś Pojmany!

- Tak! Tak!

- Musisz iść z nami!

- Tak!

- I zrobić nam budyń!

- Tak! Waniliowy! Waniliowy!

- Ruszaj, niewolniku!

- A mogę pożegnać się z przyjaciółmi? - spytałem dwóch małych rycerzy.

- Mmm... No dobrze.

- Ale szybko!

- Sorry, ale jak widzicie, zostałem wzięty w niewolę. - zwróciłem się do reszty. - Zobaczymy się jutro. O ile w ogóle się zobaczymy, bo te dwie chyba mają wobec mnie niecne zamiary....

   Dziewczynki zachichotały.

- Widzimy. - odpowiedział Rod, uśmiechając się lekko. - To do jutra!